نظام الدین نظام دستغیب شیرازی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1029 ق)، خطاط و شاعر، متخلص به نظام. از سادات شیراز و مشهور به نظام دستغیب بود. وى در آغاز جوانى با دانش‏هاى زمان آشنا شد و در خط نستعلیق و علم موسیقى مهارت یافت. او در زمینه‏ى شاعرى از شاگردان امیرمحمد مؤمن عزّى فیروزآبادى بود و در اثر تربیت استاد، در شهر مهارت یافت و در جوانى به شهرتى قابل توجه رسید. وى با نصرآبادى (ز 1083 ق) معاصر بود. نظام در شیراز درگذشت و مزارش در حافظیه است. برخى از تذكره‏نویسان، وفاتش را در سن جوانى و در زمان شاه عباس دوم (1077 -1052 ق) نوشته‏اند. بعضى از تذكره‏ها معتقدند كه نظام‏الدین به هندوستان سفر كرده و تاریخ فوت وى را 1039 ق ذكر كرده‏اند. از آثار وى: «دیوان» شعر، شامل ساقى‏نامه، غزل، قصیده، ترجیعات و تركیبات، در حدود سه یا چهار هزار بیت كه شخصى به نام حیّان مالى آن را جمع‏آورى كرده و مقدمه‏اى بر آن نوشته است. قصاید نظام بیشتر در منقبت ائمه‏ى اطهار (ع) مى‏باشد.